Muhammed Yıldırım
Hamza Türkmen’in 1991 yılından itibaren Kürt sorunuyla ilgili İslam’ı referans alarak yazmış olduğu yazılarını derleyerek, kısmen de yeni düşüncelerini katarak paylaştığı kitabının şimdiden bize katacaklarından dolayı kendisine müteşekkiriz.
Sayın yazar, kitabın önsözünden başlayarak İslam Ümmetinin Kuran’dan uzaklaşması neticesinde kendilerine duçar olan Avrupa menşeli ulusalcılığın, İslam coğrafyasında açmış olduğu yaraları ve tarifi imkânsız acıları anlatmaktadır.
Sayın yazar kitabın 1.Bölümünde kavramlar üzerinde ziyadesiyle durmakta olup, Avrupa kökenli “ulus, millet” gibi kavramların İslami kavramlar (kavim-Şa/b) yerine kullanılmasından duyduğu rahatsızlığı ve bunun Müslümanların dili ve duygularında meydana getirdiği tahribat ve dejenerasyondan bahsetmektedir. Ancak İslami kavramların sadece böylesi durumlarda kullanılması veya ön plana çıkarılması bence yeterli değildir. Eğer İslami bir dilin oluşmasını istiyorsak bu yazıların geneline hâkim olmalıdır. Burada ayrıca şunu belirtmeliyim, sayın yazar Pkk ve Ak Partiye nasıl hitap edeceği konusunda kararsızdır. Bu yapıların kendilerini tanımladıkları şekilde mi (Pekeke-Ak Parti) yoksa rakip ve düşmanlarının(Pekaka-Akp) kullandığı dil ve üslupla mı hitap edeceği konusunda kararsızlık yaşamaktadır.
Sayın yazar, Osmanlının bir dönemi ile Türkiye Cumhuriyet’inin ilk dönemlerinde şeklen de olsa İslami göründüklerinden Kürtlerin milliyetçi hareketlere girişmediğini; ama İslam’dan uzaklaşmaya başlayan Osmanlı ittihatçılarına karşı Seyh Abdulselam Barzaniyle başlayan ve Türkiye Cumhuriyetinin laikleştirme, Türkleştirme ve asimilasyonlara karşı 1924’ten günümüze kadar gelen ve süreklilik arz eden Serhıldanlardan adil bir yaklaşımla bahsetmektedir.
Kürt sorununun tanımını yaparken “Kürtlere uygulanan imha, sürgün, asimilasyon politikaları sorun olarak değil zülüm olarak algılanmalıdır.” tanımını kullanarak yerinde ve erdemli bir tanım yapmaktadır. Yazar Kürtleri hem dini hem de kavmi özelliklerinden uzaklaştırmak için uygulanan asimilasyon ve baskılardan söz ederek bu ülkede Kürtlerin iki defa zulme uğradığı gerçeğinin doğru olgu olduğunu görmektedir.
1925 Şark Islah Planı ile zorunlu göçe tabi tutulan Kürtlerin yaşadıkları ve serhıldanlar sırasında yapılan zulümlerden ayrıntılı olarak bahsetmesi adil yaklaşımın göstergesidir.
Bu kitabın benim açımdan en önemli yanlarından birisi yazarın konu hakkında tarafsız ve cesur yaklaşımıdır. İslami kimlikleriyle bilinen yazarların çoğunluğu Kürt sorunuyla ilgili konuşma ve yazılarında İslam ve Ümmet bilincini sürekli bir örtü olarak kullandıklarını biliyoruz. Kürt sorununda solcu düşüncenin bu güne kadar ön planda olmasının ana nedenlerinden biri hatta en önemlisi göz önünde olan İslami kimlikli Müslümanların konuya yeterli ve adil bir yaklaşım göstermemelerinin olduğunu belirtmekte fayda vardır.
Sürekli göz önünde bulunan yazarların ve cemaat liderlerinin Ak Parti hükümetinin Kürt sorununa ilgi duymaya başladığı sürece gelinceye kadar, konuyu görmezlikten gelmeleri ya da İslamı, Kürt sorununu örtmek için bir örtü olarak kullanmaları nedeniyle dindar Kürt halkının eski sosyalist yeni laik Pkk’nin saflarında yer almalarında önemli bir etken olduğu gerçeğinin göz ardı edemeyiz.
Sayın yazar kitabın 2. bölümünde Abdullah Öcalan’ın yakalanmasının ardından İmralı savunması ve Pkk’nin geliştirdiği yeni stratejileri tahlile tabi tutarak yerinde eleştiriler getirmektedir. Bu eleştiri ve tespitlere yakın ve benzerlerini bu sitede çeşitli kalemlerden okumuştuk. Tevhidi düşünceye sahip olan ve konuyla ilgilenen Müslümanların bu konudaki fikirlerinin bir birlerine paralelliğini görmek mümkündür.
Rejimin 80 yılda beceremediği hatta asimilasyona kısmen yenik düşmelerine rağmen Kürtlerin tüm eksikliklerine rağmen dini anlayışlarından ödün vermediğini ancak Pkk’nin 30 yıllık geçmişiyle bu konuda Kürtlere vermiş olduğu zararları göstermekte, Apo ve ekibinin bire bir Kemalizmi taklit ederek oluşturmaya başladıkları “Apoizmi” çarpıcı örneklerle gözler önüne sergilemektedir. Sanırım Apoistlerin içinde bulunduğu durum ve ruh hali en tutucu ve bağnaz tarikatlarda bile az görülen bir şeyh-mürit ilişkisinden öteye gitmediğini söylemek yanlış olmasa gerek.
Burada asıl irdelenmesi gereken konu Pkk’nin kısa vadede bu kadar manevralar yapmasına rağmen üstelik yaptığı tüm manevralarda Kürtlerin değer yargılarına ters düşmesine rağmen halktan neden destek gördüğü sorusudur. Müslümanların bu konudaki mesuliyetleri nelerdir?
Yazarın 1992-1995 tarihleri arasında bölgede meydana gelen ve maalesef iki tarafında da Müslümanların olduğu olaylara temas etmeden geçmesinin ciddi bir hata olduğu kanısındayım. Konuya ileride değineceğim inşallah.
Sayın yazar Müslümanların çözüm arayışları bölümünün başında sunduğu 3 maddelik bölümde dile getirilen “Türkiyedeki Müslümanların bölge olaylarına yeterli ilgiyi göstermedikleri, yanı başlarında ki bu soruna, Filistin, Bosna, Çeçenistan olaylarına gösterdikleri ilgi kadar burayla ilgilenmedikleri” şeklindeki eleştirilere kısmen katılıp kısmen katılmadığını belirtmektedir. Ancak savunma psikolojisiyle gereğinden fazla sert tepki vermektedir.
İslami kesimlerden Kürt sorununa tamamen uzak duranların “Kürt sorunuyla ilgilenenlerin olayın sıcaklığı nedeniyle ulusalcı propagandanın etkisinde kalıp İslami havzadan kopacaklarıdır” söylemine karşılık sayın yazar söz konusu Türk ve Arap kimliği olduğunda aynı tutarlılığı gösteremediklerinden içine düştükleri ikilem ve samimiyetsizliği açık yüreklilikle belirtmektedir.
Sayın yazarın “Müslümanların deklare edilmiş çözüm arayışları” alt başlığında sadece mazlum-Der’in 1992 ve Özgür-Der’in 2006 tarihli bildirgelerinden söz etmesinin nedeni sanırım Müslümanlar tarafından açıklanan diğer çözüm önerilerinden haberdar olmamasıdır.
14 Ağustos 2009 tarihinde İslami kimlikleriyle tanınan; İNSAN-DER (VAN -MERKEZ)ÖZGÜR YAŞAM DERNEĞİ(HAKKARİ -MERKEZ)ŞAFAK DER (VAN-ERCİŞ)AKABE- DER(BİTLİS-NORŞİN) bölgedeki STK’lar tarafından hazırlanan ve DEMOKRATİK TOPLUM PARTİSİ, MAZLUM DER İNSAN HAKLARI DERNEĞİ, UMUT IŞIĞI DERNEĞİ, ERDEM-DER ve TOPLUM-DER’in desteklediği çözüm paketi “Fıtrat Com” ve “Ufkumuz.com” başta olmak üzere birçok İslami internet sayfalarında yayınlanan çözüm paketine sanırım sayın yazar denk gelmedi.
1992 tarihli Mazlum-der tarafından düzenlenen forumda nezaket takıntısı yüzünden dile getirilmediği ifade edilen "Her ulusun bir devleti varsa Kürtlerin neden olmasın?" sorusu yerinde ve önemli bir sorudur. Kanaatimce bu soruya her vicdan sahibinin tereddütsüz net bir cevabı olmalıdır. İslam coğrafyasında bu bölünmüşlük devam ettiği sürece, var olan ulus devletlerin asimilasyon politikaları devam ettiği sürece Kürtlerin dillerini ve ananelerini korumak adına bir devletlerinin olması elzemdir.
Sayın yazar Güney Kürdistan’daki yapılanmalardan söz ederken, olayı Amerika’nın işgalinden bu yana işletmesinin, Barzani ailesinin önderliğindeki hareketin geçmişine haksızlık olduğu kanısındayım. Ayrıca sayın yazarın güney Kürdistan konusunda gereğinden fazla sert olduğu kanısındayım.
Kitabın en can alıcı bölümlerinden birisi de “Seçimlere göre Kürt nüfusu ve Kürtler arasındaki üç küme” şeklinde yapılan değerlendirmedir. Bu bölümde DTP, Ak Parti dışında üçüncü güç odağının ise tevhidi bilince sahip Müslümanlar olduğunu ifade etmektedir. Ve bu kısımda en aktif öbeğin silahları bırakan ve çatışmalardan uzak durduğunu söylediği “Bir Gruba” işaret etmektedir.
Haksız yere bir insanı öldüren bir âlemi öldürmüştür. Düsturundan hareket edecek olursak; yüzlerce âlemi öldürmüş bir grubun Sayın Hamza Türkmen’in kaleminde bu şekilde ifade bulması en hafif ifadeyle hayal kırıklığıdır. Sayın yazarın referans olarak aldığı Gültekin Avcı’nın Kitabındaki bilgilere ihtiyacı olmadığı kanısındayım. Çünkü Sayın Hamza Türkmen’in bu ülkede 1992-1995 tarihleri arasında meydana gelen olaylarda bilgisine baş vurulabilecek konumda olduğunu sanıyorum.
Bu gurubun bölgedeki İslami yapıları kaç yıl geriye götürdüğünü, bu olayları değerlendirmeye tabi tutmadan Kürt sorunu ve İslami yapılar konusunda yapılacak değerlendirmelerin eksik kalacağını yukarıda belirtmiştim. Haksız yere kaç insanın kanına girdiklerini, geçmişte yaşanan olaylardan dolayı helallik dilemek yerine yazdıkları sözde kitapla olayları nasıl tersten anlattıklarını ve buradaki riyakârlıktan Sayın yazarın bihaber olduğunu sanmıyorum. İzettin YILDIRM, Mehmet SÜMBÜL cinayetlerinin kimler tarafından işlendiğini sanırım sayın yazar çok iyi bilmektedir.
Peki, tüm bunlara rağmen şahitlik görevini yerine getirmeyenler tarihe ve Rabbimize nasıl hesap vereceklerdir. Sayın yazarın bahsini ettiği 2008 Mart ayında yayınlanan Gültekin AVCI'ya ait kitaba Sayın yazarın kitabını aldığım tarihte rastlantı sonucu ulaşabilmiştim. O kitabın 144. sayfasında yer alan ve Emniyet Genel müdürlüğünden alındığı belirtilen Fidan GÜNGÖR (Konuyla ilgili ayrıca bir yazı yazmayı düşündüğümden burada detaylara girmeyeceğim) olayı ile ilgili Müslüman Kamuoyunun pek de bilmediği bir bilgi yer almaktadır. Acaba Sayın yazar bu bilgiyi haber olarak da olsa Müslümanlarla paylaşması gerekmez miydi? Müslümanların güç karşısında sesiz kaldıklarını ve şahitlik görevlerini yerine getiremediklerine şahit olmuştuk; ama bunun Hamza Türkmen’de olamayacağını düşünüyordum ve düşünmeye devam etmek istediğimden, bu konuda yazdıklarını gözden geçirmesi gerektiği kanaatindeyim.
Son söz olarak sayın yazarın şu cümlesini aktarmak istiyorum. “Gasp edilen haklarımızı onurlu ve ilkeli bir şekilde egemenlerden talep etmenin hiçbir zaman ricacılık olmayacağı bilinmelidir. Hak ve adalet temelli hiçbir kazanım sığınmacılık veya uzlaşmacılık değildir.”
